Folksferhalen

Blauburd

Der wie ris… in rike en machtige lânhearre dy’t yn Frankryk wenne en in protte boerepleatsen besiet, in soad lân en in bjuster moai kastiel. Syn namme wie Blauburd. Dat wie net syn wiere namme, it wie in tanamme dy’t er te tankjen hie oan syn lang, rûch, swart burd dêr’t in blauwe glâns oer lei. Hy wie hiel himmel en ynnimmend, mar der wie wat oan him wat makke, dat de minsken in bytsje skruten fan him wiene en wêrtroch’t se harren by him net rjocht noflik fielden. Blauburd wie faak oan it oarlogjen en as er dat die, liet er syn frou noed stean foar it kastiel, dat wol sizze dat hja húswarje moast – ‘kastielwarje’ yn dit gefal.

Lês fierder…

De Wanda-sêge

In skerpe, feninige noardwestewyn jaget grutte grize, grauwe wolkens oer it lân efter de dunen. De wieljende brâning komt hast oan de smelle rige dunen ta. Goare giele skomflokken rôlje oer it smelle strân. It opstowende sân giselet de seekobben dy’t op it strân gjin lijte fine kinne. In inkelde seefûgel slagget it om op ’e wjokken te gean. As in wite warreling wurdt er troch fûle wynpûsters it lân yn blaasd.

Lês fierder…

Rixt fan It Oerd

Hja wenne op It Amelân, yn in rûch gebiet mei de namme It Oerd. Op it uterste puntsje yn it easten fan it eilân hie se har hutte boud, dêr’t hast gjin minsken wenje koene. By kriezende seefûgels en sikkeldunen dy’t wiskje en kuierje yn de nea rêstende wyn fûn se in skeamel thús, ferlitten en ferlern as se wie.

Lês fierder…

De heksehoale fan Molkwar

Yn ‘e buert fan Molkwar wenne in boer dy’t gjin inkele sin sizze koe sûnder op syn minst ienkear te flokken. No ja, ienkear: fakentiids fleach de iene ferwinsking nei de oare him oer de lippen. Sa hie dat net altyd west.

Lês fierder…

Meer folksferhalen